News

Słusznie zauważyli, że czynnik wpływu nie odzwierciedlał jakości ich czasopism

Słusznie zauważyli, że czynnik wpływu nie odzwierciedlał jakości ich czasopism

Większość lekarzy komunikuje się ze sobą online, a informacje są przesyłane z serwerów preprint do Twittera, całkowicie pomijając proces recenzowania.

Możesz marzyć, ile chcesz. Ale świat, który istniał 6 miesięcy temu, nie wraca. Tylko kryzys zapoczątkowuje rzeczywistą zmianę, a kryzysy przyspieszają wdrażanie pomysłów, które już są w grze.

Wiem, że nie chcesz mi wierzyć. Większość czytelników tęskni za "normalna" świat. Warren Harding obiecał "wrócić do normalności," i został wybrany przez osunięcie się hairstim producent ziemi.

Więc co się stało podczas krótkiej prezydentury Hardinga?

Harding mianował Andrew Mellona, ​​jednego z najbogatszych ludzi w kraju, na stanowisko sekretarza skarbu. Mellon stał na czele żywiołowego pro-biznesowego programu gospodarczego, który obejmował ogromne obniżki podatków i stóp procentowych przez Rezerwę Federalną. Amerykańska opinia publiczna przyjęła nadgorliwą kulturę konsumpcjonizmu, która była karmiona ogromnymi ilościami słabo zabezpieczonego kredytu. Jednocześnie rząd USA zachęcał do znacznych nierówności ekonomicznych, wspierał brutalny program antyimigracyjny i ogłaszał silną kampanię przeciwko nauce. Czy coś z tego brzmi znajomo?

Program Mellona podsycił szalone ekscesy spekulacyjne, które doprowadziły do ​​krachu na giełdzie w 1929 roku, a upadek kredytu wywołał wielki kryzys.

Nie ma powrotu. Musisz pracować ze światem, który masz teraz. Jeśli byłeś zmartwiony dysfunkcyjnym stanem rzeczy sprzed COVID-19, nasz obecny kryzys zapewnia niezrównaną okazję do naprawienia sytuacji. Jeśli nie przejmiemy inicjatywy, inni zrobią to za nas.

Ostatnia aktualizacja: 12 maja 2020 r

Ujawnienia

Packer ostatnio konsultował się z Actavis, Akcea, Amgen, AstraZeneca, Boehringer Ingelheim, Cardiorentis, Daiichi Sankyo, Gilead, J&J, Novo Nordisk, Pfizer, Sanofi, Synthetic Biologics i Takeda. Jest przewodniczącym Komitetu Wykonawczego EMPEROR ds. Badań empagliflozyny w leczeniu niewydolności serca. Wcześniej był współautorem procesu PARADIGM-HF i zasiada w Komitecie Sterującym procesu PARAGON-HF, ale nie ma powiązań finansowych z Novartis.

Podczas lotu powrotnego z miesiąca miodowego na Hawajach 25-letnia pielęgniarka zachoruje i umiera. Czy winę ponosi linia lotnicza? Rodzina tak myśli i pozywa.

Dr ZDogg chce wiedzieć, co zrobiłbyś jako lekarz podczas lotu: pospieszyłeś z pomocą lub usiadłeś, ponieważ piłeś?

To wideo pojawiło się po raz pierwszy w ZDoggMD.

Ostatnia aktualizacja: 29 czerwca 2018 r

Bycie dobrym redaktorem naczelnym zawsze było jednym z najtrudniejszych stanowisk medycyny akademickiej. Wymaga poświęcenia, niewiarygodnie długich godzin, zręcznej koordynacji wybitnego zespołu redaktorów i recenzentów, bacznego spojrzenia na klejnoty, politycznej gotowości do podejmowania trudnych decyzji i mądrości, aby zrozumieć krytyczną rolę czasopism jako strażników w ułatwianiu publikacji naukowych. postęp.

Wiele lat temu redaktorzy naczelni mieli przywilej kształtowania czasopisma w sposób odpowiadający ich ideałom. Każdy dziennik miał swój własny "osobowość." Niezależnie od specjalizacji, niektórzy zajmowali się naukami podstawowymi; inni do badań klinicznych; niektórzy do kwestii społecznych i praktyki lekarskiej; i jeszcze inni do przeglądania artykułów i komentarzy. Każdy redaktor stworzył własną, niepowtarzalną mieszankę i styl. Zarówno autorzy, jak i czytelnicy dokładnie wiedzieli, czym jest każde czasopismo i czego oczekują redaktorzy.

Następnie Eugene Garfield, założyciel bibliometrii, założył Instytut Informacji Naukowej. Następnie stała się główną częścią działu naukowego Thomson Reuters. W październiku 2016 roku podmiot ten stał się znany jako Clarivate Analytics.

Jaki był główny wkład Garfielda? Wynalazł "czynnik uderzenia."

Jeśli nie słyszałeś o koncepcji czynnika wpływającego na dziennik, twoje życie naśladuje Rip van Winkle, który zasnął przez 20 lat pod koniec XVIII wieku i przegapił rewolucję. Czynnik wpływu jest miarą częstotliwości cytowania rękopisów w danym czasopiśmie przez autorów nowo opublikowanych artykułów. Założeniem czynnika wpływu jest to, że im wyższa liczba cytowań, tym większe znaczenie czasopisma.

Idea czynnika uderzenia nie była z natury zła. Jednak diabeł tkwił w szczegółach, w jaki sposób został obliczony i jak zostanie wykorzystany. Istnieje nieskończona liczba sposobów oceny wpływu opublikowanej pracy. Garfield zaproponował jedno podejście, które miało ogromne ograniczenia i nieskończone możliwości psot i wypaczeń. Ale był bardzo przedsiębiorczy; jego formuła była zastrzeżona; i robił wszystko, co mógł, aby upewnić się, że zdominował on dyskurs.

Kiedy został wprowadzony po raz pierwszy, czynnik wpływu był postrzegany jako ciekawostka, a większość redaktorów i autorów nie przejmowała się tym zbytnio. Dla wielu stanowił on zlokalizowane miejsce zapalenia, które społeczność akademicka odpowiednio odgrodziła, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się i sepsie.

Ale Garfield nie należał do osób, które tolerowałyby ignorowanie. Nieustannie promował swoją metrykę, a kiedy firmy Garfielda opublikowały coroczne zestawienie czynników wpływających na czasopismo, sprytnie zdecydowały się je uszeregować. Oznaczało to, że niektóre czasopisma znalazły się wyżej niż inne.

To doprowadzało redaktorów do szału.

Z reguły redaktorzy czasopism nie są ludźmi nieśmiałymi ani zamkniętymi w sobie, którzy żyją z buddyjskim poglądem na wszechświat. Zamiast tego są zaangażowani, zaangażowani i – w duchu wysoce konkurencyjni. Jeśli więc powiesz redaktorowi, że jej czasopismo zajmuje niższą pozycję w tej samej dyscyplinie, przygotuj się na pierwotny krzyk.

Przez kilka lat ból psychiczny był stłumiony. Wkrótce jednak okazało się, że redaktorzy dysponują wieloma narzędziami, których można użyć do manipulowania systemem. Redaktor, który zrozumiał, w jaki sposób obliczono wzór, mógł podjąć kroki, aby go znacznie wyolbrzymić. A jeśli redaktorzy byli zdeterminowani, aby grać w tę grę, łatwo było wdrożyć szereg strategii, które pozwoliłyby im przeskoczyć konkurencję.

Jak redaktorzy zareagowali na tę grę? Kilka lat temu niektórzy idealistyczni redaktorzy obiecali, że ich praca nie zostanie zdominowana przez czynnik wpływu ich czasopisma. Słusznie zauważyli, że czynnik wpływu nie odzwierciedlał jakości ich czasopism. Mężnie oświadczyli, że nie będzie to czynnik napędzający podejmowanie decyzji, i zobowiązali się do zachowania świętości procesu naukowego i recenzowania.

Niektórzy z tych redaktorów nie są już redaktorami.

Niektórzy redaktorzy postanowili wyjaśnić swoim czytelnikom i autorom, w jaki sposób można manipulować czynnikiem wpływu i dlaczego to nic nie znaczy. To było zrozumiałe. Ale oczywiście, zamiast złagodzić obawy, wyjaśnienia te po prostu podkreśliły fakt, że redaktorzy tak naprawdę dbali o czynniki wpływające i odczuwali presję, aby coś z nimi zrobić.

Inni redaktorzy zdecydowali, że są pewne nikczemne gry, w które nigdy nie będą grać. Uważali, że niektóre manipulacyjne strategie są tak niegodne, że nigdy nie poniżaliby się, by na nich polegać.

Jak więc czuli się ci redaktorzy, obserwując niesprawiedliwy wzrost czynników wpływu konkurencyjnych czasopism? Czy czuli się dobrze, decydując się na zachowanie swojej godności i integralności?

Problem z godnością polega na tym, że jest to sprawa prywatna i nie można jej określić ilościowo. W przeciwieństwie do tego czynnik wpływu jest sprawą publiczną i można go określić ilościowo – często do czterech miejsc po przecinku!

Nagle – a zwłaszcza w ciągu ostatniego roku – rywalizacja o czynniki wpływu przerodziła się w otwarty konflikt. Posiedzenia redakcji nadal spędzają czas na rozmowie o wartości naukowej artykułu, ale często poświęcają znacznie więcej czasu na dyskusję lub martwienie się, czy artykuł kandydata zostanie cytowany.

W przeszłości dominującym pytaniem było: Czy artykuł wykorzystuje prawidłowe metody gromadzenia ważnych oryginalnych danych, które są interpretowane w sposób bezstronny i wnoszą znaczący wkład w tę dziedzinę?

Teraz pytanie brzmi: czy rodzaj, format lub temat tego artykułu sprzyja jego wielokrotnemu cytowaniu przez innych autorów? Czy przyciągnie uwagę?

W rzeczywistości jest znacznie gorzej niż myślisz. Niedawno rozmawiałem z redaktorem czasopisma, który zapytał mnie o opinię na temat nadesłanego do publikacji rękopisu. Artykuł był pełen błędów metodologicznych i obfitujący w interpretacje, które nie zostały poparte dowodami. Zaproponowałem redaktorowi odrzucenie artykułu.

Odpowiedź redakcji: wiem, że to nie jest dobry artykuł, ale wiem też, że będzie często cytowany. Nie mogę więc pozwolić, aby gazeta trafiła do mojej konkurencji.

Fuj!

Redaktorzy wysyłają teraz głośną i wyraźną wiadomość do wszystkich autorów: niektóre rodzaje artykułów wysokiej jakości nie są mile widziane, ponieważ rzadko są cytowane. Jednocześnie wielu redaktorów ciepło przyjęło pewne rodzaje publikacji niskiej jakości, które słyną z zastosowania wysoce wątpliwych metod – na przykład metaanalizy lub badania "dowody ze świata rzeczywistego."

Ponieważ tego typu artykuły cieszą się tak dużym zainteresowaniem, wielu redaktorów jest skłonnych ignorować ich ogromne wady. (Ich czytelnicy nigdy się nie dowiedzą o tych błędach, ponieważ artykuły są publikowane w prestiżowych czasopismach). Ale lepiej jest opublikować słaby artykuł, który przyciągnie uwagę, niż mocny artykuł, który można zaniedbać.

Efekt końcowy: wiele czasopism stało się teraz formą Twittera. Ich redaktorzy skupiają się teraz na liczbie "Obserwujący," "retweety," i "lubi." Jedyna różnica polega na tym, że czasopisma nie mają limitu 240 znaków. A czasopisma są naprawdę powolne.

Jest w tym spora ironia. Niedawno dwa tuziny redaktorów medycznych czasopism kardiologicznych połączyło siły, aby wydać oświadczenie potępiające wpływ dezinformacji medycznych na media społecznościowe – ważnym celem był Twitter. Ale teraz wielu redaktorów po prostu uległo staniu się kolejną formą mediów społecznościowych.

W 2007 roku David Colquhoun z University College London napisał, że przyjęcie współczynnika wpływu już się sprawdziło "ogromna szkoda dla prawdziwej nauki." Miał rację, ale sytuacja pogorszyła się tylko w ciągu ostatniej dekady – a zwłaszcza w ciągu ostatnich 1-2 lat.

SpanishEnglishFrenchRussian